Orman Genel Müdürlüğü’nün Türkiye’nin Ormanlık Alanlarında Ekoturizm Rotaları Belirleme ve Oluşturma Planına Yönelik Değerlendirme

Hakan Benek

doi:10.5281/zenodo.19321458

Yazarlar

Hakan Benek Giresun Üniversitesi https://orcid.org/0000-0001-9136-7446

DOI:

https://doi.org/10.5281/zenodo.19321458

Anahtar Kelimeler:

Turizm, Ekoturizm, Ekoturizm Rotaları, Orman Genel Müdürlüğü, Türkiye

Özet

Bu çalışmanın amacı 2021-2025 yılları arasında Tarım ve Orman Bakanlığı’na bağlı Orman Genel Müdürlüğü’nün Türkiye’nin ormanlık alanlarında belirlemeyi ve oluşturmayı planladığı ekoturizm rotalarının, yıllara, coğrafi bölgelere ve illere göre nasıl dağıldığını döküman (belge) incelemesi ile ortaya koymaktır. Çalışmanın amacı doğrultusunda, Orman Genel Müdürlüğü (OGM) tarafından elektronik olarak yayınlanan ve 2021-2025 yılları arasını kapsayan Ekoturizm Eylem Plan Raporu temel alınarak veriler elde edilmiştir. Çalışmanın veri toplama aracı dökümanlardır ve veriler dokümanlar olarak toplanmıştır. Elde edilen veriler tablolar halinde sunulmuş ve betimsel istatistiki yöntemler ile analiz edilerek yorumlanmıştır. Yapılan analiz sonucunda, OGM tarafından en fazla ekoturizm rotasının 2022 ve 2024 yıllarında planlandığı, en fazla ekoturizm rotası planlanan bölgenin Karadeniz Bölgesi olduğu ve ülke genelinde 61 ilin ekoturizm rotası oluşturma kapsamına alındığı sonucuna ulaşılmıştır.

İndirmeler

İndirme verileri henüz mevcut değil.

Referanslar

Abdurakhmanova, A., and Ahrorov, F. (2025). The economic and social impacts of ecotourism on localemployment and income: A case study of ruralSamarkand, Uzbekistan. Regional Science Policy&Practice,17(3), 1-9. https://doi.org/10.1016/j.rspp.2025.100180.

Akay, B., ve Zengin, B. (2012). Ekoturizm kaynaklarının geliştirilmesi: doğu Marmara bölgesi örneği. Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergi̇si, 2012(2), 115-122.

Akpınar, E., ve Bulut, Y. (2010). Ülkemizde alternatif turizm bir dalı olan ekoturizm çeşitlerinin bölgelere göre dağılımı ve uygulama alanları. Ulusal Karadeniz Ormancılık Kongresi, 4(1), 1575-1594.

Altan, Ş. (2006). Türkiye’de Ekoturizm Uygulamaları ve Ekonomiye Katkıları (Yüksek Lisans Tezi), Niğde Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Niğde

Ankaya, F. Ü., Balık, G., ve Aslan, B. G. (2018). Dünyada ve Türkiye’de Ekoturizm, Sosyal-Kültürel ve Ekonomik Katkıları. Ulusal Çevre Bilimleri Araştırma Dergisi, 1(2), 69-72.

Arat, T., ve Çalımlı, Y. (2018). Turizm endüstrisinde sürdürülebilir kalkınma için ekoturizmin önemi: Konya’da bir araştırma. Çatalhöyük Uluslararası Turizm ve Sosyal Araştırmalar Dergisi, (3), 23-39.

Bilgin, N. (2006). Sosyal bilimlerde içerik analizi (2. Baskı). Ankara: Siyasal Kitabevi.

Corbetta, P. (2003). Social research: Theory, methods and techniques. London: Sage Publications Ltd.

Demir, C. ve Çevirgen, A. (2006). Ekoturizm Yönetimi (Birinci Baskı). İzmir: Nobel Yayın Dağıtım.

Dünya Turizm Örgütü (UNWTO), (2025. Glossary of Tourism Terms. https://www.untourism.int/glossary-tourism terms?utm_source=chatgpt.com, (Erişim Tarihi: 02.12.2025).

Fennell, D. A. (2015). Ecotourism. (Fourth Edition). New York: Routledge.

Gökdeniz, A. (2003). Yerel Gündem 21 ve Sürdürülebilir Turizm Politikaları Çerçevesinde Ekoturizm. Standart Ekonomik ve Teknik Dergi, 1(5), 24-32.

Gündüz, A. Y. (2020). The Importance of Tourism Sector in East and Southeast Anatolia. Journal of Current Researches on Social Sciences, 10 (3), 601-610.

Güngör, Ş. (2019). “İç Anadolu Bölgesi’nin Turizm Coğrafyası”, Duran, E. ve Doğan, S. Ö. (Eds). Türkiye Turizm Coğrafyası içinde (2. Baskı, s.501-542), (Paradigma Akademi, Çanakkale).

Gürbüz, S., ve Şahin, F. (2016). Sosyal bilimlerde araştırma yöntemleri (Üçüncü Baskı) Ankara: Seçkin Yayınevi.

Hunt, C. A., Durham, W. H., Driscoll, L., and Honey, M. (2015). Can ecotourism deliver real economic, social, and environmental benefits? A study of the Osa Peninsula Costa Rica. Journal of Sustainable Tourism, 23(3), 339-357. https://doi.org/10.1080/09669582.2014.965176.

Kasalak, M. A. (2015). Dünya’da ekoturizm pazarı ve ekoturizmin ülke gelirlerine katkıları. Journal of Recreation and Tourism Research, 2(2), 20-26.

Kasalak, M. A., ve Bahtiyar Sarı, D. (2023). Her yönüyle ekoturizm (1.Baskı). Nevşehir: Kapadokya Üniversitesi Yayınları.

Kaypak, Ş. (2012). Ekolojik turizm ve sürdürülebilir kırsal kalkınma. Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 2012(1), 11-29.

Kurdoğlu, O. (2001). Koruma alanları ve ekoturizmin Karadeniz bölgesi açısından irdelenmesi. Türkiye Ormancılar Derneği Yayını, Orman ve Av, 4(4).

Kıral, B. (2020). Nitel bir veri analizi yöntemi olarak doküman analizi. Siirt Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 8(15), 170-189.

Kuter, N. ve Ünal, H. E. (2009). Sürdürebilirlik Kapsamında Ekoturizmin Çevresel, Ekonomik ve Sosyo-Kültürel Etkileri. Kastamonu Üniversitesi Orman Fakültesi Dergisi, 9(2), 146-156.

Masberg, B. A., and Morales, N. (1999). A case analysis of strategies in ecotourism development. Aquatic Ecosystem Health & Management, 2(3),289–300. https://doi.org/10.1080/14634989908656965.

Polat, T. (2006). Karapınar İlçesi ve Yakın Çevresi Peyzaj Özelliklerinin Ekoturizm Kullanımları Yönünden Değerlendirilmesi Üzerine Bir Araştırma (Doktora Tezi), Selçuk Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Konya.

Ross, S., and Wall, G. (1999). Ecotourism: towards congruence between theory and practice. Tourism Management, 20(1), 123-132.

https://doi.org/10.1016/S0261-5177(98)00098-3.

Sezer, İ. (2019). Sürdürülebilir kırsal kalkınma ve ekoturizm etkileşimi bağlamında kadınların rolü: Şeyhli Mahallesi örneği. Cumhuriyet Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, 43(2), 211-238.

Şen, D. S. (2010). Turizmin Çevresel Etkileri ve Bir Çözüm Olarak Ekoturizm.(Yüksek lisans Tezi), Mersin Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Mersin.

Tarım ve Orman Bakanlığı, Orman Genel Müdürlüğü (OGM), (2023). Ormanlık Alanların Alternatifi Orman Parkları ve Ekoturizm Alanları. https://www.ogm.gov.tr/tr/haberler/ormanlik-alanlarin-alternatifi-orman-parklari-ve-ekoturizm-alanlari, (Erişim Tarihi: 05.12.2025).

Tarım ve Orman Bakanlığı, Orman Genel Müdürlüğü (OGM), (2024). Turizmde Ekoturizm Atağı. https://www.ogm.gov.tr/tr/haberler/turizmde-ekoturizm-atagi, (Erişim Tarihi: 05.12.2025).

Tarım ve Orman Bakanlığı, Orman Genel Müdürlüğü (OGM), (2025a). Ekoturizm Eylem Planı 2021 2025. https://www.ogm.gov.tr/tr/ekutuphanesitesi/Yayinlar/Ekoturizm_Eylem_Plani_2021-2025.pdf, (Erişim Tarihi: 24.11.2025).

Tarım ve Orman Bakanlığı, Orman Genel Müdürlüğü (OGM), (2025b). Genel Bilgiler. https://www.ogm.gov.tr/tr/kurulusumuz/genel-bilgiler, (Erişim Tarihi: 10.12.2025).

Tutcu, A. (2021). Ekoturizm ve Türkiye’nin ekoturizm potansiyelinin değerlendirmesi. Atlas Sosyal Bilimler Dergisi, 1(6), 68-82.

Uluslararası Ekoturizm Topluluğu, (TIES) (2015).What is Ecotourism?.https://ecotourism.org/what-is-ecotourism/, (Erişim Tarihi: 02.12.2025).

Wallace, G. N., and Pierce, S. M. (1996). An evaluation of ecotourism in Amazonas, Brazil. Annals of tourism research, 23(4), 843-873.https://doi.org/10.1016/0160-7383(96)00009-6.

Wikipedia, (2025). Orman Genel Müdürlüğü. https://tr.wikipedia.org/wiki/Orman_Genel_M%C3%BCd%C3%BCrl%C3%BC%C4%9F%C3%BC, (Erişim Tarihi: 10.12.2025).

Yan, L., Gooi, L. M., Huang, W.,andWang, X. (2025). Ecotourism and Economic sustainable development of local communities from the lens of technological innovation: the synergistic role of green industry and social capital. International Review of Economics & Finance, 104(2025) 104720. https://doi.org/10.1016/j.iref.2025.104720

Yıldırım, A. ve Şimşek, H. (2021). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri (Onikinci Baskı) Ankara: Seçkin Yayınevi.

Yücel, C. (2002). Turizmde Yükselen Değer: Ekoturizm. http://www.tursab.org.tr/dosya/1023/02nieko_1023_1889046.pdf, (Erişim Tarihi: 02.12.2025).

Etik Kurul İzni

Bu çalışmada doküman (belge) incelemesi yapıldığından etik kurul onayı gerektirmemektedir.

Katkı Oranı Beyanı

Çalışma tek yazar tarafından hazırlanmıştır.

Yazar: % 100

Çıkar Çatışması Beyanı

Bu çalışmada herhangi bir kurum/kuruluş ile çıkar çatışması bulunmamaktadır.